Yitirmeden Ömrü..

 Herkese Selamlar.

Vay be pandemiyle başlayan blog yazılarım şimdi bir dinlenme kahve köşesi olmuş, me time aktivitesi olmuş. kendime ayırdığım en özel zaman olmuş yazı yazmak..

Uzunda zaman olmuş ne dersin Ocaktan bu yana 5 ay geçmiş, en son yılbaşı sonrası yazıyordun vize alacağız, İstanbula gideceğiz filan diye. bebem daha yeni 6 aylık olmuştu bense doğum sonrası ofise çalışmaya başlamıştım..

Evet senenin yarısı geçivermiş bile. Şu yarım yıl nasıl geçti gel bir de bana sor. şükür hayat güzel aktı ama yıprattığı dönemler de oldu.

Çocuk büyütmenin sancılı sürecini iliklerime kadar hissettim, bir yandan ay gençliğim gitmeden anı yaşayalım derken diğer yandan uykusuz yorgun hallerim. Kabul çok yordun 2026..

Destek alabildiğim tek insan canım annem. o olmasa ben neler yapardım gerçekten bilmiyorum. büyük şans ve Allahın desteğidir annelerimiz..

Bebek gelişimi tarafında her şey yolunda.

bu dönem neler yaptık onlardan bahsedeyim biraz. ben tam bir ek gıda annesi oldum baya mutfakta güzel tarifler deneyen bebeği sağlıklı gıdaya alıştıran. iyi de gitti bence. çevremden de tebrik almak beni mutlu etti. şükür bunu başardık.

şubat ayında istanbula gittik 3 günde zilyon kişi gördük, döndük hasta olduk.. bir süre izin aldık evde 10 gün dinlendik, derken Kurban bayramı da yine milyon kapı gezdik ve mikroplandık..

Akıllanmak hak getire vizemiz çıktı 1 yıl isveç.. Nisanda 1 hafta Stockholmde kaldık 10 aylık bebeyle efsane güzel geçen bir seyahatti. sanırım her zaman güzel anımsayacağım..

ama tahammül seviyem bittiğinde eşimle tartışmalara hala üzülüyorum. keşke olmasaydı..

diyetisyene başladım ortalama 5 kg verdim hala devam ediyorum sürece. hedefim temmuza kadar en azından 65 lere düşmek. cidden azimle devam etmek istiyorum..

2026 seyahat yılı ve birikim yılı ilan ediyorum, her ne kadar harcamayı seven biri olsamda ileriyi ön görerek çok dikkat etmeliyim sürece..

hm hm birde bazı alışkanlıklarım sanırım uzaklaştım .. kitap okumak gibi kendime vakit ayırmak gibi..

sorarsanız iyi mi böyle diye, açıkcası hep bir yetişme telaşında geçiyor hayat. planlıca yaşayabildiğim söylenemez..

eksiklerle kaoslarla ve bazende büyük kavgalarla zaman öyle akıyor ki. gece kendi kendine ağlarken buluyor insan kendini..

sebepler ise fındık kabuğunu doldurmayacak sebepler..

bebek bizi fazlasıyla sınıyor, her seferinde dönüp başa düşünüyorum yanlış birşey mi yaptım şuan nasıl davranmalıyım.

sağlıklı bireyler yetiştireceğiz derken mental olarak zorlanıyoruz gerçekten.. Allahım lütfen biraz sabır ve sakinlik ihsan eyle..

Ben bazen yetişemiyorum bu telaşeye..

Bu dönem değişen baika bir şey daha var sosyal çevre. samimiyetsiz, yapay ilişkiler kurduğumuz o gün geçirmek iiçin sohbet eden insanlar artık yok.. seni anlayan dinleyen çözüm sunan , olsun sorun değil diyip her zaman destek verenler var.

bu değişim muhteşem oldu mesela.. 

dedim ya bebek hayatı öyle alt üst etti ki bir yandan şükrederken bir yandan akıl sağlığını kaybetmemek için sabır edecek cinsten..

sevgilerle..