Ben Benden Geçmeden..

 İnsanın kendiyle ilgilenmesi, sevmesi, değer vermesi asla bencillik değildir diyordu psikolog.

Hayat bir yolculuk ve insanlar bu yola önce kendinden başlar. Ne kadar çok sevgi dolu ve heyecanlı olursan, çevrene sunacağın hayat enerjisi, neşesi de bir o kadar artar diyordu..

Sahi arada yaşadığımız bu kırılmalar neden..

Hatayı nerde yapıyoruz kendimizden çok başkasına değer vermekten mi yoksa bu kadar çok düşünmek gerçekten zararlı mı..

Çocuk sahibi olmak başlı başına sabır ve sakinlik gerektiren bir şeymiş. bunu 8 ayda kendimde seziyorum arada öfke patlamalarım olsa da bunun hiçbiri çocuğa karşı değil, çünkü yüce Allah öyle bir öğretiyor ki dünya yansa bile ona güler yüzle davranman gerektiğini..

tamamen sakin davranmak gerektiğini, sabırla işine devam etmen gerektiğini öğretiyor, öğreniyoruz hep birlikte..

Tüm dünya çocuğun etrafında dönse de hayatın geri kalan kısmında, bulunduğum alanlarda mutlu olmadığını fark ediyorsun.

ne çalıştığın yerde hakettiğin maaşı alıyorsun ne de beklediğin değeri görüyorsun.

eve geldiğinde soğuk olan evinin duvarlarında, neden benim evim de sıcak değil, neden bir tas çorbam hazır değil diye sitem ediyorsun.

anlayacağın hayat alt üst şekilde bu rolentide devam ediyorsun. tam 8 ay geçmiş vay be..

kafaya dert tasa takmamayı ama hayatı güzelleştirmek için bir yandan daha çok çalışman gerektiğini, keskin kararlar vermen gerektiğini fark ediyorsun. zor evet zor ,sabahın 5 inde sıcacık yataktan uyanmak , uzak mesafe yol gitmek, saatlerce uzak kalmak..

evliliği mentali ilşkileri hayatta tutmak..

sıkıldım herşeyden umarsızca başımı alıpta çekipte gidemem. kalıp savaşmayı aslında savaşta değilde, barış ilan edip daha güzel zamanlar yaşamayı istiyorum.. ömür gidiyor , tekrarı asla yok.

pişman olmaya bile vakit yok işte.

belkide bu zaman kavramı insanların uydurmasıdır aslında geç yada erken diye bir şeyde yok.

sıkışıp kaldığım bu girdaptan kurtulmanın tek çözümü risk almak, kayıpları göze alarak uzaklaşmak. evet beynimiz tüm yaşantımız bizimle gelecek ama en azından yeni deneyimlere hiç bilmediğimiz bir yola adım atacağız. çocuk doğururken de öyleydi, ne oldu sanki.

bebek eve geldiğinde kıyafetleri dışında ne dolabı ne yatağı ne bebek arabası hiçbir şeyi yoktu..

sonradan her şeyi oldu fazlasıyla çok şükür..

evet 31.01- 19:31, demiştim 1 yıl sonrası asla burda bu yerde olmak istemiyorum bugünden tezi yok adım atmalıyız..

haydi ne duruyorsun adım atma sırası sende, durarak büyüyen tek şey karpuz..

sevgiler..