Dünyamıza Hoşgeldin Denizalp :) 12.06.2025

Değerli Okuyucularım,

Anne oldum da geldim :) hemde tüm duygularımda ve ayakta yaşayan hormonlarımla :)

8.6.2025 ile 20.06 arasında hayat akışımız nasıl değişti, biraz bundan bahsedeceğim.

Oğlumuz Denizalp doğduğunda adeta bizde yeniden doğduk ve hala alışma halleri devam ediyor..

Bayram sürecinde her ne kadar plan yapıp deniz tatil arkadaş buluşmaları desekte, ben ve yorgun bedenim tüm bayramı yatarak geçirdim :)

Aslında her şey normal seyrinde devam ediyordu taki 10.06 akşamında yükselen tansiyonuma kadar.

Ertesi gün sadece doktora görünmek ve ultrasonda bebeği görmek için gitmiştik ki, doktor KAN_ IDRAR, NST_TANSIYON, testlerini istedi. Çıkan sonuçlara göre yorumlayacağını bildirdi.

Hastanede geçen 2 saat sonrasında, idrarda çıkan Protein kaçağı- yüksek tansiyon sonrasında Gebelik Zehirlenmesi olduğunu ve eğer değerler normale dönmezse, acilen doğuma alınması gerektiğini söylemişti.

o gün hastaneye yatışım yapıldı, 11.6 sabah saatleriydi.

Magnezyum serum - bebeğe ciğer geliştirici, ağrı kesiciler vurdular. Ertesi güne kadar tansiyon aksine daha da yükseldi ve zorunlu olarak 12.06.2025 perşembe günü sabah doğuma girmek zorunda kaldım.

Gelin görünki, bende ne hastane çantası - ne bebek kıyafetleri nede evde bebek için ortam hazır değildi.

Herşey bir anda oluverdi, başarılı geçen operasyon sonrası sudan çıkmış balık gibiydim.

Hastane odasında, ağrıların - kesilen bedenin- ile başbaşasın. Bebek küvezde. 34+4 ile doğduğu için.

Müsade altında kalması gerekiyordu, psikolojim o kadar yerlerde ki, tüm sahip olduğum duygular bir anda beni terk etmiş aksine depresyon endişe yerine yerleşmiş gibi.

Süreç kolay gibi görünen ancak gerçekten ruhen daha fazla etkileyen bir hal aldı bende.

Doktor 13.06'da odaya gelip kendimi iyi hissediyorsam çıkış yapabileceğimi, ancak bebeğin bir süre daha hastanede kalması gerektiğini bildirdi.

13.06 cuma akşam üzeri çıktık hastaneden..

13.06- 14.06-15.06 tarihlerinde her gün hastaneye gidip geldik hem emzirme denemesi hemde bebeği görmek için..

34 yıllık hayatımın bence en yıkım konusu senden çıkan canı biryerde bu denli bırakmak.

Annelik içgüdüsü yavaş yavaş üzerime yükleniyordu böylelikle.

Sanırım bu dönem bana en çok destek veren canım EŞİM. arkadaşlarım ve iş çevremdi. Ne kadar çok sevildiğimi ve düşünüldüğümü fark etmek inanılmaz iyi hissettirdi.

evet 15.06 ayrıca babalar günüydü ve doktor bugün saat 17.00 gibi bebeği alabilirsiniz diye bize inanılmaz güzel bir haber vermişti :)

15.06 sonrasında evimizde ses -bereket ve neşe artmıştı.

Eşim'de bende akan günün farklı olması - ruhsal değişimin hayatımıza yansıması - gece rutinlerin değişmesi..

evet hadi market gezelim, hadi şuraya gidelim, sahile inelim kelimeleri, gece film rutinleri herşey rafa kaldırıldı.

şimdilerde bebeyi uykuya yatırma, besleme - süt sağma  derken rutin değişti :)

ben inanıyorum bebeğimiz kendine geldikçe hayat daha kolaylaşacak ve biz artık 3 kişi daha mutlu mesut yaşayacağız..

Sağlıklı huzurlu bereketli ve bizli bir ömrün olsun canım oğlum, hep iyi insanlara rast gelesin ve keşkeler olmadan yaşayacağın güzel bir yaşamın olsun..

Annen..