22.10.2024 - Sonbaharın İlk Günlerinden

 Herkese selamlar;

Soğuğu iliklerimize kadar hissettiğimiz bir Ekim akşamında sakinliğimiz koruyup köşemdeyim yine.

Zaman geçtikçe çevremi ve insanlarla diyaloğumu azaltıp, kendi iç dünyamda daha mutlu olmaya başladığımı fark ediyorum. Bunun sebebi biraz da gereksiz laf söz yada birilerinden darbe almaktansa, az öz insanlar olması her zaman daha iyi olacağına kanaat getirmem.

Hem bu sayede kaliteli bir yaşam, planlı görüşmeler, sağlıklı ve düzeyli ilişkiler, kimse zarar görmeden kimsenin sınırından içeri girmeden. Gerçekten bu şekilde çok güzel. Buna aile de dahil..

30 lu yaşların verdiği inanılmaz bir hayat sorgulaması ve bir yandan son gün gibi yaşama çabam beni fena değiştiriyor. Değişime direnmiyorum alıp kabul ettim yoluma devam ediyorum.

Düzenli işime gidip geliyorum, eşimle, sevdiklerimle keyifli zaman geçiriyorum,

Kitap okuyup beynimi dinlendirip, resim yapıyorum, spor yapıyorum, 

Sağlıklı yeni tarifler deniyorum.. Galiba 30 lu yaşlar ben yavaşlattıkça özüme dönmemi sağlıyor. Ve hayat akıyor farkında mısın..

Şükür yaşadığım, sahip olduğum her ana...

Yeni tarif demişken, son 3 haftadır diyetisyene devam ediyorum, 3 kg gitti, ama inanıyorum hamilelik öncesi en azından 5 kg gitmesini istiyorum, armut göbeğim inse süper olacak :)

kim istemez ki zayıf olmayı..

ahh birde bu yeni dil sevdası var başımda, akşamları 1'er saat almanca kurslarımız. canım eşimle ortak yaptığımız her şeyi çok seviyorum.

Hayallerimize adım adım, planlı. zemine sağlam basarak gerçekleştiriyoruz.

Daha güzel ve keyifli günlere hep birlikte..

*Aracı sattık hemde Ekim bile olmadan daha, ilk göz ağrım 8 yıllık elim ayağım her şeyimmiş meğer.

Hala eksikliğini hissediyorum 1 ay olmak üzere.. Yerine yenisini koymak vakit alacak sanırım bu piyasada. Ancak bu da bir deneyim, Alev hm evde vakit geçirmeyi sakinleşmeyi öğreniyor.

Bakalım günler bize neler gösterecek 4 duvar içerisinde :))

Bazen yaşanılan iyi yada kötü anları çok içerliyorum sonra bana özel bir durum olmadığını fark edip unutuveriyorum. Günün sonunda bir mutluluk oluyor yüzümde, yaşanıp geçiyor bu da bizlere deneyim olarak kalıyor. 

Yurt dışı olayları beni hala cezbediyor o öğrenci zamanındaki heyecanım depreşiyor neden bilmiyorum hep uzaklar bana daha samimi geliyor, yaşayalım görelim nasıl tat olacak..

Birde aklıma takılan bir konu var, aldığım kiloların geri verilmesi mevzusunda, 

Duygusal yeme bozukluğundan ötürü alınan kg lar, geri verilirlen de duygusal olduğundan bedenin seni hasta etmesi normal midir.

Hala kendi bedenimdeki mucizeyi keşfetmekle zaman harcıyorum. Hiç bitmeyen bir evren..

İğneyi bu sıralar çok kendime batırıyorum iyi yada kötü yönlü eleştirerek.

Bu yolu da gidip bu tarlayı süreceğiz, sabrediyorum..

Herkesin dilekleri niyetleri gerçek olması umuduyla..