29.11 Urla Sonbahar'da da Güzeldir...

 tarih 29.11.

Korona vakalarının sayıları gittikçe artmaya başlamışken, kısmi sokağa çıkma yasakları da varken.
Fırsattan istifade . Bir kaçıştı pazar günü: saat öğlen sonrası bizim yola koyulmamız.

Soğukta olsa hava, biraz dolaşır temiz hava alır döneriz demiştik.

Sibel ve Beren kızı ile koyulduk yola.

Sahiden plansızdık, navigasyona yazdığımız URLA SANAT SOKAĞI 'na doğru hedefe koyulmuştuk.

Yollar biraz kalabalık olsada, maskeli ve sıkı giyinmiş olarak istiyorduk. mekan değiştirmek.

Şehir merkezinde yaşayan insanlar olarak alışkınız buradaki önlemlere ancak orada küçük sahil kasabasına aracı polis karakolu karşısına park edip, sokaklarda yürümeye başlayınca fark ettik.

İnsanların birbirine vebalı gibi bakması , dışarda dolaşmak sanki suçmuş gibi polislerin insanlara bakması...

Evet farkındaydık tüm mekanlar, esnaflar kapalıydı. Oturmak yasaktı. Ancak yinede şehir yaşamalıydı çünkü insanın yaşamı bir yolculuktu ve bunu da bedeninde yaşamalıydı..

Minik Beren'in saat 16.00 ya kadar sokağa çıkması serbest olması sebebiyle , Sanat sokağı olarak adlandırılan yer sağlı sollu eski binaların, kitap kafelerin, antikacıların olduğu biyer...

Yolun sonu köy meydanına çıkıyordu. kısıtlı vakitte inanın, oranın tadından hiçbir şey anlamamıştım:(

İnsan keşke diyor. Keşke hersey çok başka olsaydı saatlerce o sokaklarda saatlerce dolaşabilseydim. Esnafla konuşup bilgi sahibi olabilseydim..

Belki olurdu köşede oturur geleni gideni izler. Kendimi dinlerdim...

Olmamıştı hiçbiri...

Ve köyün kavasından sıyrılıp kendimizi deniz kenarına doğru taşımıştık. Sahile yakın yerde köy pazarına rastladık .. Her zaman sevmişimdir doğal olanı. Hayatı zorlamanın alemi yoktu böyle bir alanda... 

Hava da sonbahara karşı soğuk esmiyordu.. Deniz beni içten içe kendine çekiyordu, durumlar ve şartlar uygun olsa yüzmek isterdim.. Düşününki komple denize girilen sahil kısmında insanlar plaj sandalyelerini almış oturuyorlar. Sanki benim düşündüklerimi çoğu kişi düşünmüş ve uyguluyordu..

Yanlız değildim, HAYAT EVE SIĞMIYOR demekle.

Beren kuzusu deniz kenarında taş atıp vakit geçirirken, düşecek sanıp kolundan tutmakla aniden elimden düşen telefon.. ve telefonu almak için aniden denize atlama sahnemmmm...

29.11.2020 , saat 14.45 .. Hava 12 derece gbi. Kıyafetlerimle denizdeyim:)

Çok isterdim size yaşadıklarımı tamamiyle aktarabilmek ama o an yaşadığım şok .. Üzerimden kolay kolay atılmadı..

20 bine yakın fotoğrafım, yazdığım notlarım, şifrelerim, dosyalarım...Hiçbir şeyi yedekleme yapmadığım için her şey bir anda silinip gitmişti. Telefonda açılmadı deniz suyunu yediği için haliyle.

Urla 'dan bize kalanlar size aldığımız magnetler ve pazardan aldığımız mısırlar olmuştu..

Keyifsiz bir seyahatti ancak yine de bize öğrettikleri vardı.

1-Zaman sınırın olduğunda plan yapma! 2- Sağlık her zaman önemlidir.

En kısa zamanda özgürce istediğimiz yerde gezebilmek, seyahat edebilmek umuduyla..