Gerçekten İyi Misin?Yanıt Ver
Büyük lokma ye ama asla ağzından büyük kelimelerin çıkmasına izin verme!!
Nereden çıktı bu şimdi Alev Hanım?
Beni tanımlayan kelimelerin statülerin arkasına kendimi gizlemiş, yıllarda böyle yaşıyordum sonra ne oldu biliyor musunuz? Evet bir virüs salgını hepinizi vurduğu gibi beni de vurdu. Tüm düzenim o tanımlamalar her şey koca bir hiç oldu. Sanki biri geldi masamı yıktı yeniden düzenle der gibi.
O arkasında sığındığım kelimeler yıkıldı. Özgürlüğüm elimden hayatımdan alındı. Dört duvar içerisinde, günde 100 adım atarak hayatımı idame ettirmeye başladım. Düşünmediğim konular üzerine kafa yorarak, telefon konuşmasını sevmeyen ben, ailem dışında arkadaşlarımla uzun uzadıya haber almaya başladım. Yetmiyor yetmiyordu, kendi başıma kaldığımda sanki koca bir hiçtim.
Bu doğruydu, aslında her şey sonunda koca bir boşluk ve nötrdü.
Benim tarih hafızam inanılmaz kuvvetlidir.
Anımsarım.
17.03.2020 Pazartesi günü işe gitmiş ve dönüşte spor salonuna gitmiştim. Bir gariplik vardı.
İnsanlar birbirine uzak duruyordu, sokaklar boşalmaya ve bazı yerler kapatmaya başlamıştı.
İlk günler çok farketmedim zamanın nasıl geçtiğini neler olduğunu
Ve bugün tarih 12.04.2020 Pazar.
Neredeyse 1 ay oldu ben evdeyim. Market dışında hiçbir şekilde dışarı ile bağım yok.
Kendimi arada hasta hissediyor, çeşitli bitki çayları, ilaçlar ve yiyecekler ile tekeri patlak araba gibi ilerliyorum.
Eksikliğim hiç bitmiyor tamamlayamıyorum. Uyku düzeni alt üst olduğu için gece 2-3 yatış sabah 8 uyanış şeklinde.
Noldu Sana? Anlat diyorum. Konuşmuyor içimdeki ses. Sessiz kalmak ve izlemek istediğini söylüyor.
Doğru olan bu mu? Sessiz kalmalı mıyız?. Hayatımızda olan bu devrime karşı sessiz mi kalmalıyız.
Ruhsal açıdan daha çok hassas olduğum bir dönem geçiriyorum.
Bir güzel haber beni ayakta tutuyor. Hiç Bitmeyen UMUDUM.
o hep var,iyiki...
İlerleyen zamanda bu büyük bir travma olarak bende olduğu gibi herkeste iz bırakacak. 2020 Mart-Nisan aylarını hatırlamak dahi istemeyeceğiz.
Bu arada resmi olarak 10.04-12.04 arası da sokağa çıkmak yasak.
Kendimi avutuyorum zaten 1 aydır evdeyim, Balkon masasını iş masam yaptım orada saatlerce çalışıyorum soğuk olsada ceket giyip çalışıyorum.sabah 09.00-17:00 mesai saatim.
Öğle molam var 13:00-14:30 . bu saatler arasında; odamda halıyı kaldırdım, tamamen spor yapıyorum.
ve saat 17:00 sonrası kendimi mutfağa atıyorum.
Bu şekilde 100 m2 alanda bir düzen. TV izlememeye çalışıyorum, gelen Twitter bildirimleri beni yeterince haberdar ediyor. Birde Youtube canlı yayınları var.
Ne kadar devam edecek bu süreç?
Allahım, hayatımı erteliyorum gibi geliyor bu dönem. Yaşamımdan zerre tad almıyorum, anı yaşayamıyorum . Hepimize sabır ve akıl ver lütfen. Bazen sınırın ötesini aşamıyor ve kalıyoruz.
Korkuya kapılmamak için direniyorum.
Bu kadar kötü düşünmek istemiyorum ama olanlar bunlar.
Tüm bunların dışında;
Hayvanlarla daha çok vakit geçiriyorum.
Yaşlı insanların alışverişlerini de yapmaya başladım. Markete gidince 10 ekmek, 30 yumurta, 3 gazete ile kendimi baya Kapıcı gibi de hissediyorum :))
Balkon sohbetleri çoğaldı, komşularla karşıdan karşıya.
Ne zaman evlencen diye soranda azaldı, buna seviniyorum sanırım :) Çünkü bu konuyu fırsatları olmuyor sormak için.
uzunca saatler kitap okuyorum, kafamı en çok dinlediğim zamanlar sanırım. iyi geliyor.
Anlayacağınız, aksiyonsuz, Bağırma çağırma olmadan, Böyle monoton giden günler.
Sizler nasılsınız? Neler değişti hayatınızda? İyi misiniz?
Sevgiler
Alev
Nereden çıktı bu şimdi Alev Hanım?
Beni tanımlayan kelimelerin statülerin arkasına kendimi gizlemiş, yıllarda böyle yaşıyordum sonra ne oldu biliyor musunuz? Evet bir virüs salgını hepinizi vurduğu gibi beni de vurdu. Tüm düzenim o tanımlamalar her şey koca bir hiç oldu. Sanki biri geldi masamı yıktı yeniden düzenle der gibi.
O arkasında sığındığım kelimeler yıkıldı. Özgürlüğüm elimden hayatımdan alındı. Dört duvar içerisinde, günde 100 adım atarak hayatımı idame ettirmeye başladım. Düşünmediğim konular üzerine kafa yorarak, telefon konuşmasını sevmeyen ben, ailem dışında arkadaşlarımla uzun uzadıya haber almaya başladım. Yetmiyor yetmiyordu, kendi başıma kaldığımda sanki koca bir hiçtim.
Bu doğruydu, aslında her şey sonunda koca bir boşluk ve nötrdü.
Benim tarih hafızam inanılmaz kuvvetlidir.
Anımsarım.
17.03.2020 Pazartesi günü işe gitmiş ve dönüşte spor salonuna gitmiştim. Bir gariplik vardı.
İnsanlar birbirine uzak duruyordu, sokaklar boşalmaya ve bazı yerler kapatmaya başlamıştı.
İlk günler çok farketmedim zamanın nasıl geçtiğini neler olduğunu
Ve bugün tarih 12.04.2020 Pazar.
Neredeyse 1 ay oldu ben evdeyim. Market dışında hiçbir şekilde dışarı ile bağım yok.
Kendimi arada hasta hissediyor, çeşitli bitki çayları, ilaçlar ve yiyecekler ile tekeri patlak araba gibi ilerliyorum.
Eksikliğim hiç bitmiyor tamamlayamıyorum. Uyku düzeni alt üst olduğu için gece 2-3 yatış sabah 8 uyanış şeklinde.
Noldu Sana? Anlat diyorum. Konuşmuyor içimdeki ses. Sessiz kalmak ve izlemek istediğini söylüyor.
Doğru olan bu mu? Sessiz kalmalı mıyız?. Hayatımızda olan bu devrime karşı sessiz mi kalmalıyız.
Ruhsal açıdan daha çok hassas olduğum bir dönem geçiriyorum.
Bir güzel haber beni ayakta tutuyor. Hiç Bitmeyen UMUDUM.
o hep var,iyiki...
İlerleyen zamanda bu büyük bir travma olarak bende olduğu gibi herkeste iz bırakacak. 2020 Mart-Nisan aylarını hatırlamak dahi istemeyeceğiz.
Bu arada resmi olarak 10.04-12.04 arası da sokağa çıkmak yasak.
Kendimi avutuyorum zaten 1 aydır evdeyim, Balkon masasını iş masam yaptım orada saatlerce çalışıyorum soğuk olsada ceket giyip çalışıyorum.sabah 09.00-17:00 mesai saatim.
Öğle molam var 13:00-14:30 . bu saatler arasında; odamda halıyı kaldırdım, tamamen spor yapıyorum.
ve saat 17:00 sonrası kendimi mutfağa atıyorum.
Bu şekilde 100 m2 alanda bir düzen. TV izlememeye çalışıyorum, gelen Twitter bildirimleri beni yeterince haberdar ediyor. Birde Youtube canlı yayınları var.
Ne kadar devam edecek bu süreç?
Allahım, hayatımı erteliyorum gibi geliyor bu dönem. Yaşamımdan zerre tad almıyorum, anı yaşayamıyorum . Hepimize sabır ve akıl ver lütfen. Bazen sınırın ötesini aşamıyor ve kalıyoruz.
Korkuya kapılmamak için direniyorum.
Bu kadar kötü düşünmek istemiyorum ama olanlar bunlar.
Tüm bunların dışında;
Hayvanlarla daha çok vakit geçiriyorum.
Yaşlı insanların alışverişlerini de yapmaya başladım. Markete gidince 10 ekmek, 30 yumurta, 3 gazete ile kendimi baya Kapıcı gibi de hissediyorum :))
Balkon sohbetleri çoğaldı, komşularla karşıdan karşıya.
Ne zaman evlencen diye soranda azaldı, buna seviniyorum sanırım :) Çünkü bu konuyu fırsatları olmuyor sormak için.
uzunca saatler kitap okuyorum, kafamı en çok dinlediğim zamanlar sanırım. iyi geliyor.
Anlayacağınız, aksiyonsuz, Bağırma çağırma olmadan, Böyle monoton giden günler.
Sizler nasılsınız? Neler değişti hayatınızda? İyi misiniz?
Sevgiler
Alev
Comments
Post a Comment